ناشخود

«ناشخود» واژه‌ای فارسی است که در متون کهن و فرهنگ‌های لغت به معنای بی‌خراش، سالم و دست‌نخورده به کار رفته است. این کلمه برای توصیف چیزی استفاده می‌شود که هیچ‌گونه آسیب، شکستگی یا نقص ظاهری در آن دیده نمی‌شود. «ناشخود» همچنین دلالت بر بی‌ضرر بودن دارد، یعنی چیزی که از آن زیانی به کسی یا چیزی نرسیده است. در برخی متون، این واژه معادل «ناخراشیده» آمده و به حالتی اشاره دارد که سطح یا ذات شیء آسیبی ندیده باشد. کاربرد «ناشخود» می‌تواند هم در امور مادی، مانند اشیای فیزیکی، و هم به صورت مجازی در وصف وضعیت‌ها به کار رود. در معنای گسترده‌تر، این واژه مفهوم سلامت و کمال را القا می‌کند و نشان‌دهنده نبود عیب یا ایراد است. «ناشخود» در زبان امروز کمتر رایج است، اما در نثر ادبی و متون قدیمی جایگاه مشخصی دارد.