این کلمه واژهای عربی است که در فارسی قدیم و لغتنامهها به چند معنی به کار رفته است. در لغت، «منادات» به معنای آواز کردن، ندا دادن یا کسی را خواندن است. وقتی دو نفر یا جمعی یکدیگر را صدا میزنند، گفته میشود که منادات میکنند. در متون قدیمی مانند لغتنامه دهخدا و مصباح الهدایه، این واژه برای اشاره به ندای مؤمنان یا صدا کردن پیامبر نیز به کار رفته است. علاوه بر این، «منادات» به معنی با هم نشستن در انجمن و مشورت کردن نیز آمده است. برخی منابع، آن را با مفاهیمی مانند رازآشکار کردن، پیدا کردن راه یا آگاهی یافتن مرتبط میدانند. در کتابهای مانند ناظم الاطباء، منتهیالارب و آنندراج نیز این کلمه به معنای خواندن، آواز دادن و ارتباط دوستانه یا مشورتی با دیگران ذکر شده است. به بیان ساده، «منادات» هم میتواند ندای فرد یا جمع برای صدا کردن کسی باشد و هم نشستن و مشورت کردن با دیگری. در نتیجه، این واژه در متون ادبی، دینی و اجتماعی به معنای صدا دادن، خواندن، مشورت و ارتباط دوستانه کاربرد داشته است.
منادات
لغت نامه دهخدا
منادات. [ م ُ ] ( از ع، اِمص ) آواز کردن. یکدیگر را آواز دادن. خواندن. ندا دادن. نداء. مناداة. ( یادداشت مرحوم دهخدا ): بعد از آن در منادات بارسول گفتندی یا رسول اﷲ و یا نبی اﷲ. ( مصباح الهدایه چ همایی ص 223 ). منادات و ذوق انس و مناجات متواتر باشد. ( مصباح الهدایه ایضاً ص 170 ). رجوع به مناداة شود. || ( اِمص ) جار و اعلان. ( ناظم الاطباء ).
- منادات کردن؛ جار زدن و اعلان کردن. ( ناظم الاطباء ).
مناداة. [ م ُ ] ( ع مص ) کسی را خواندن. نداء. ( المصادر زوزنی ). خواندن و آواز دادن. رجوع به منادات شود. || با دیگری نشستن در انجمن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || با هم نازیدن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ). || راز را آشکار کردن. || پیدا گردیدن راه. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || دیدن و دانستن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ).
فرهنگ عمید
۱. یکدیگر را خواندن و آواز دادن.
۲. با یکدیگر در انجمن نشستن و مشورت کردن.
جمله سازی با منادات
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 در مناجات انسان با خدا نيز گاهى انسان مى گويد: يا الله و يارب و گاهى ادب اقتضا مى كند كه پس از خطاب يا الله و يارب و هنگامى كه خود را در محضر مولاى خويش مشاهده كرد بگويد: رب (932) زيرا در اين حال ديگر انسان از خدا دور نيست تا با او منادات داشته باشد، بلكه جاى مناجات است. گرچه لفظ ياگاهى براى تشريف و تعظيم مقام مخاطب حاضر نيز به كار مى رود و هموارهدليل دور بودن منادا نيست.
