لغت نامه دهخدا
مسحات. [ م ِ ] ( ع اِ ) بیلی که به آن از زمین گِل کنند. بیلچه. ( غیاث ). رجوع به مسحاة شود.
مسحاة. [ م ِ ] ( ع اِ ) بیل آهنی و کلند. ( منتهی الارب ). بیل آهنین. ( دهار ). وسیله ای از آهن که زمین را بدان پاک کنند. ( از اقرب الموارد ). مسحات. مقحاة. مجرفة. بیلچه. خاک انداز. استام. خیسه. چمچه. کمچه. ج، مَساحی. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ).
