اندر فکندن

انداختن، درون افکندن

بیرون انداختن، بیرون ریختن

اندرفکندن. [ اَ دَ ف ِ ک َ دَ ] ( مص مرکب )افکندن. درافکندن. انداختن. درانداختن:
تنگ شد عالم بر او از بهر گاو
شور شور اندرفکند و کاو کاو.رودکی.به ایوان او آتش اندرفکند
ز پای اندر آورد کاخ بلند.فردوسی.از سرو روی وی اندرفکن آن تاج تلید
تا از او پیدا آید مه و خورشید پدید.منوچهری ( دیوان چ دبیرسیاقی ص 194 ).

افکندن. انداختن