تنک حوصله. [ ت َ ن ُ / ت ُ ن ُ ح َ / حُو ص َ ل َ / ل ِ ] ( ص مرکب ) تنک دل. کنایه از کسی که اخفای مال و راز نتواند کرد. ( آنندراج ). کم صبر و کم تحمل. کسی که بردبار نباشد. کسی که قادر به خویشتن داری نباشد:
ای بی جگر از تلخی عالم گله بگذار
این می به حریفان تنک حوصله بگذار.صائب ( از آنندراج ).در سینه ما بود نهان راز محبت
شد اشک تنک حوصله غماز محبت.منیری ( از آنندراج ).شمه ای از غم هجر تو به بلبل گفتم
آن تنک حوصله رسوای گلستانم کرد.؟رجوع به تنگ حوصله شود.
تنک دل. کنایه از کسی که اخفای مال و راز نتواند کرد. کسی که قادر به خویشتن داری نباشد.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 بس تنک حوصلهام دست و دلی میخواهم که بگیرم به فغان دامن فریادرسی
💡 دل تنک حوصله و دشت تعلق همه خار یا رب این آبله را چند توان آزردن
💡 سر بی مغز به اقبال هما می نازد سایه تاک کند مست تنک حوصله را
💡 نیست در باده کمی میکده عرفان را این قدر هست که منصور تنک حوصله است
💡 کس کار تنک حوصله را تنگ نگیرد آیینه که از شیشه بود زنگ نگیرد
💡 من تنک حوصله و دختر رزشیشه دل است چه عجب گر هوس توبه ز صهبا دارم؟
