بربطی

بربطی. [ ب َ ب َ ] ( ص نسبی ) که بربط سازد ویا نوازد. بربطزن. بربطنواز. بربطسرای:
زهره گر در مجلس بزمت نباشد بربطی
در میان اختران چون زاد فی الطنبور باد.انوری.

که بربط سازد یا نوازد بربط زن.

💡 چون طوطیان شنوده همی گوئی تو بربطی به گفتن بی‌معنا

💡 یکی بربطی در بغل داشت مست به شب در سَرِ پارسایی شکست

💡 بربطی چون دایگان و طفل نالان در کنار طفل را از خواب دست دایگان انگیخته

💡 هم‌چو خوبی دلبری مهمان غر بانگ چنگ و بربطی در پیش کر

💡 اندر آمد بربطی اندر کنار رودش از تار روان برتافته

💡 در آمد باربد چون بلبل مست گرفته بربطی چون آب در دست