شعله گر

شعله گر. [ ش ُ ل َ / ل ِ گ َ ] ( ص مرکب ) شعله کار.که آتش برافروزد. آتش افروز. شعله افروز:
مفید طبع بلندم چو شمع دارد گرم
ز حسن پرتو معنی دکان شعله گری.ملا مفید بلخی ( از آنندراج ).و رجوع به شعله کار شود.

شعله کار که آتش بر افروزد

💡 از پریشانی نباشد اضطراب عاشقان شعله گر لرزد، نپنداری که سرما می‌خورد!

💡 بر شعله گر ز خار و خس آلایشی رسد دامان عشق را ز هوس باشد ارتیاب

💡 شعله گر در سنگ خواهد سرکشد از حکم او در گلوی خویش بیند از رگ خارا طناب

💡 گیرد جهان ز جوهر تجرید اسیر عشق چون شعله گر ز خرقه پشمینه بگذرد

💡 شعله گر صد رنگ افروزد همان افسرده است وقت مستی دیده‌ام افروختن‌های تو را

💡 حکم عشقست که دود جگرش پخته کند آن خس خام که با شعله گران جانی کرد