بسر خود

بسر خود. [ ب ِ س َ رِ خ ُ ] ( ق مرکب ) بسر خویش. بمعنی بر سر خود. ( آنندراج ). رجوع به بر سر خود و بسر خویش شود.

یا بسر خویش بمعنی بر سر خود.

💡 گر کاکلی بتان بسر خود رها کنند صاحبدلان تفرج صنع خدا کنند

💡 کاکل ز چه بگذاشته ای تا کمر خود؟ مگذار بلاهای چنین را بسر خود

💡 لباس دلیران به بر کرده ایم بسر خود و خنجر کمر بسته ایم

💡 تشنه‌ی آبش، حریفان سر بسر خود ز مجموع حریفان، تشنه‌تر

💡 تا پا بسر خود ننهی دوست نیابی اهلی بسر دوست که بگذر ز سر خویش

💡 کس نتواند گرفت آن رسن زلف تا بسر خود به پای دار نیابد