بر بردن

بر بردن. [ ب َ ب ُ دَ ] ( مص مرکب ) افراشتن. بالا بردن:
گنبدی نهمار بر برده بلند
نش ستون در زیر و نه بر سرش بند.رودکی.پوپک دیدم بحوالی سرخس
بانگک بر برده به ابر اندرا.رودکی.زنی آنگه بشصت پایه حصار
بر برد چون عجب نباشد کار.ناصرخسرو.تن زمینی است میارایش وبفکن بزمین
جان سماوی است بیاموزش و بر بر بسماش.ناصرخسرو.تخت پایه چنان توان بر برد
که چو افتی ازو نگردی خرد.نظامی.الوداع ای دوستان من مرده ام
رخت بر چارم فلک بر برده ام.مولوی.|| ظاهر شدن و طلوع کردن آفتاب. ( ناظم الاطباء ).

افراشتن با بردن.

💡 و از آسمان، آبى به اندازه ى (معين ) فرو فرستاديم، و آن را در زمين جاى داديم و همانا ما بر بردن آن قادريم.

💡 گرچه ترسانی مرا بر بردن جان زان دو چشم کاین دل من زو همیشه معدن اخکر بود

💡 کار بر بردن چوگان نبود صنعت تو تو همان به که اسیر خم چوگان باشی

💡 ز آشوب فوج شاه خزان دست باغبان بر بردن زمرّد و بیجاده شد جری

💡 یکی بر بردن از جان ولی غم یکی بر بردن از جسم عدو جان

💡 یکی کوشد همی بر بستن دل یکی کوشد همی بر بردن جان