سر بهوا

سربهوا. [ س َ ب ِ هََ ] ( ص مرکب ) آنکه دستورها یا درس ها به ذهن نسپارد. لاابالی. بی بندوبار. آنکه حواس خود جمع نکند. که هوش خود را در کارها جمعنمی کند و چنانکه باید متوجه امور نمیشود. ( یادداشت مؤلف ). || آواره. ( آنندراج ):
آسایش دل غافلم از یاد خدا کرد
همواری این راه مرا سربهوا کرد.صائب ( از بهار عجم ).

آنکه دستورها یا درس ها بذهن نسپارد بی بند و بار.
( صفت ) بازی گوش لاقید.

💡 دید کز آن بوسه فنا می‌شود بوالهوس و سر بهوا می‌شود

💡 بخیال تو زنده است این سر بهوای تو زنده است این جان

💡 نیستم آتشی صفت سر بهوا نمی کشم بر درش آبروی من هست ز خاکسارئی

💡 او را سر هوای تو چون نیست بیش از این بیهوده درد سر بهوای که میکشی

💡 از هوس سر بهوا تا کی و چند گر کنی کار بفرمان چه شود