بالست

بالست. [ ل ِ ] ( ص ) دختر بکر و دوشیزه. ( آنندراج ) ( انجمن آرای ناصری ) ( برهان قاطع ) ( ناظم الاطباء ) ( فرهنگ شعوری ج 1 ص 152 ). باکره. ( هفت قلزم ) ( فرهنگ ضیاء ):
کیست که از دمدمه روح قدس
حامله چون مریم بالست نیست.مولوی.
بالست. [ ل ِ ] ( پهلوی، اِ ) اوج. مقابل حضیض ( در ستارگان ). ( یادداشت مؤلف ).

💡 فرّاش چمن باد شمالست اکنون بی باده و گل عمر و بالست اکنون

💡 جانم که تذرو باغ عشقست زین گونه شکسته پرّ و بالست

💡 این نادره پرواز که بی‌جنبش بالست مرغان ترا بر حرم این بال مبارک

💡 تا روی تو پیرامن موی تو ندیدم اقرار نکردم که ملک را پر و بالست

💡 علو سدهٔ مدح تو آن نیست که با آن فکرتی را پر و بالست