تشت زر

تشت زر. [ ت َ ت ِ زَ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) کنایه از آفتاب جهانتاب. ( برهان ) ( آنندراج ). تشت زرین. آفتاب. ( فرهنگ رشیدی ) ( ناظم الاطباء ):
مگر روز قیفال او راند خواهد
که تشت زر ازشرق رخشان نماید.سراج الدین سکزی ( از انجمن آرا ).|| تشتی از طلا. و رجوع به طشت زر شود.

کنایه از آفتاب جهانتاب تشت زرین

💡 مگر خواهد گشادن باغ شاخ ارغوان را خون که نرگس تشت زر بر دست و گلبن نیشتر دارد

💡 صبح بدان می‌دهدت تشت زر تا تو ز خود دست بشویی مگر

💡 ترک خوبان کنم کجا برم آن تشت زرین که جان درو بدهم

💡 همان تشت زرین و سیمین بدی چو زرین بدی گوهر آگین بدی

💡 در حریم عدل او بی‌رهبر و بی‌بدرقه تشت زر برسر همی‌تنها رود بازارگان