بانگ زن

بانگ زن. [ زَ ] ( نف مرکب ) فریادزننده. بانگ زننده. که بانگ زند. که فریاد کشد. نعره کشنده. آوا دردهنده:
بارکش چون گاومیش و حمله بر چون نره شیر
گامزن چون ژنده پیل و بانگ زن چون کرگدن.منوچهری.مؤذن را گویند. ( آنندراج ).کسی که اذان گوید. ( ناظم الاطباء ).

فریاد زننده بانگ زننده

💡 ز خطّ عقل فراتر نبرد یارد گام اگر تو بانگ زنی بر خیال کار افزای

💡 خروش سواران و بانگ زنان هم از پشت پیلان تبیره زنان

💡 در خرمی بر سرائی ببند که بانگ زن از وی برآید بلند

💡 و گر برین کره آرمیده بانگ زنی به او قرار و سکون تا به حشر نتوان داد

💡 صبح محشر دمید و ما در خواب بانگ زن خفتگان عالم را

💡 خیز دلا و خلق را سوی صبوح بانگ زن گرچه ز دوش بیخودی بی‌سر و پا فتاده‌ای