تن دار

تن دار. [ ت َ ] ( نف مرکب ) بزرگ جثه. تناور.فربه. کلان. درشت. بزرگ جسم: عطاط؛ مرد دلاور و تن دار.امح؛ فربه تن دار. درعث؛ کلانسال تن دار. کبر کبراً؛ بزرگ گردید و کلان و تن دار شد. قسطری، ضروط، صهود، هدف، هرجاس؛ تن دار. ( منتهی الارب ). || حافظ تن. نگهدارنده تن. حافظ جسد. حافظالاجساد:
انده ارچه بد آزمون تیریست
صبر تن دار، نیک خفتانست.مسعودسعد.عقل را گر سوی تو هست شکوه
باده عقل دزد را منکوه
اندکی زو عزیز و تن دار است
باز بسیارخوار از او خوار است.سنایی.- تن داری؛ غلظت و صلابت: و اندر آب به سبب آمیختگی با خاک تن داری و استیلا که پدید آید تا چون جسمی را برنهادگی بنهند بر آن نهاد دیر بماند. ( ذخیره خوارزمشاهی ).

بزرگ جثه. فربه

💡 ساکن و تن دار و گران بار باش نی چو سبک مغز برآور خروش

💡 ساکن و آهسته و تن دار باش زود نگردد متغیّر ملول

💡 گر هیچ به بیداری یک نیمه تن داری یاقوت و گهر باری از طرف لگام و زین

💡 تا بکی دل اسیر تن داری دل خود را ز دست تن بستان

💡 چون بار بلایی که قضا بر تو نهاد تن دار چو کوه باش و بی باک چو باد

💡 بمیری گر به تن جانی نداری وگر جانی به تن داری نمیری