تارش

تارش. [ رِ ] ( ع ص ) نعت است از ترش. ( منتهی الارب ). || بدخلق. || بخیل. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
تارش. ( اِخ ) ( سخت ) ( قاموس کتاب مقدس ). یکی از دو نفر خواجه سرا و دربان اخشوروش است. این دو نفر خیال کشتن اخشوروش ( کوروش ) داشتند و مردخای کشف این مکیدت را نمود، ملک را اعلام کرده تا هر دو بدار کشیده شدند. ( کتاب استر 2: 21و 26: 2 ) ( قاموس کتاب مقدس ). رجوع به «تارس » شود.

یکی از دو نفر خواجه سرا و دربان اخشوروش است این دو نفر خیال کشتن اخشوروش داشتند و مرد خای کشف این مکیدت را نمود.

💡 بر این طراز هزاران خبر ببافته ام که پودشان ز نشاط است و تارشان ز سرور

💡 فزاید تیرگی در چشم عاشق شعله آن مه، مگر شمع رخی روشن کند شبهای تارش را

💡 دل بر لباس عاریت زندگی منه کاین جامه تارش از عدم و پودش از فناست

💡 نغمهٔ عافیت از بربط من می طلبی از کجا بر کشم آن نغمه که در تارش نیست

💡 ز یزدان و از ما بر آن کس درود که تارش خرد باشد و داد پود