احمد بن ابی عبدالله برقی

[ویکی اهل البیت] وی در اواخر قرن دوم در یکی از روستاهای شهر قم بنام (برق رود) و در یک خانواده معتبر و دوستدار اهل بیت به دنیا آمد.
احمد دوران جوانی را در محضر پدر بزرگوارش محمد بن خالد برقی، که خود از شخصیت های بزرگ شیعه و از مشایخ روایت و شخصیتی مورد اطمینان نزد امام موسی کاظم (ع) و امام رضا (ع) بود به کسب علم پرداخت و توشه فراوانی برگرفت.
در این زمان بود که تصمیم گرفت همانند پدر، او نیز از راویان سخنان اهل بیت رسول خدا و خاندان عصمت و طهارت (ع) باشد و سخنانشان را به گوش جهانیان برساند.
احمد به غیر از پدر خود، در محضر برخی از روات و علمای بزرگ شیعه به کسب علم و فراگیری دانش پرداخته است مانند:
1. معاویه بن وهب. 2. حماد بن عیسی. 3. محمد بن ابی عمیر. 4. هارون بن جهم. 5. محمد بن سنان. 6. یونس بن عبد الرحمان. 7. حسن بن محبوب. 8. علی بن حکم. 9. حسین بن سعید اهوازی.
شخصیت های بزرگی در محضر درس وی به کسب علم پرداخته اند که هر کدام ستاره ای درخشان در آسمان علم و فقاهت می باشند، بزرگانی مانند:
1. ابراهیم بن هاشم. 2. علی بن ابراهیم بن هاشم. 3. محمد بن حسن صفار. 4. محمد بن یحیی عطار. 5. سعد بن عبد الله. 6. محمد بن علی بن محبوب. 7. محمد بن حسن بن ولید. 8. محمد بن احمد بن یحیی. 9. عبد الله بن جعفر حمیری. 10. سهل بن زیاد.
احمد بن محمد بن خالد برقی تألیفات فراوانی دارد از جمله:

💡 بنای شهر قزوین را به شاپور ذوالاکتاف نسبت داده و می‌گوید آنجا را شاد شاپور نامید. عبدالکریم رافعی در التدوین فی تواریخ قزوین به قزوین و زکریای قزوینی در آثارالبلاد و یاقوت حموی در معجم البدان به گفته از این فقیه و شاهزاده فرهاد میرزا معتمدالدوله در نسک هدایه السبیل و کفایه الدلیل باستناد شهرت قزوین را از بناهای شاپور ذوالاکتاف نگاشته‌اند ولی ولی احمد بن ابی عبدالله برقی در نسک النبیان و خواجه حمدالله مستوفی درتاریخ گزیده و محمد حسنخان اعتماد السلطنه در نسک مرآت البدان و امین احمد رازی در هفت اقلیم به گفته از البنیان و استاد و بارزایش خاورشناس نامی روس در نسک جغرافیای تاریخی ایران بنای شهر قزوین را به شاپور اول منسوب داشته‌اند. شمس الدین سامی بیک در قاموس الاعلام ترکی در این باره تردید کرده و نوشته‌است که از ایرانیان شاپور ذوالاکتاف با یکی از بهرام‌ها شهر قزوین را بنیاد کرده‌اند. سرچشمه اصلی این دو قول یکی اخبار البدان ابن فقیه و دیگری البنیان احمد بن ابی عبدالله برقعی است که نویسندگان پیشین نیز عموماً با این دو مآخذ استناد داشته‌اند. البته نمی‌توان در این باره دید قطعی داد ولیکن با بررسی اوضاع دوران فرمانروائی این دو پادشاه دریافته می‌شود که زمان شاپور ذوالاکتاف که بواسطه صغر سن نمی‌توانست در کارهای کشور کارآمد باشد در صورتی که سراسر مملکت دستخوش آبادانی و عدل داد درونی و بیرونی بود.