دیو بچه

دیوبچه. [ وْ ب َ چ َ / چ ِ / ب َچ ْ چ َ / چ ِ ] ( اِ مرکب ) دیوزاده. بچه دیو. زائیده شده از دیو. دیوزاد:
جهان شد بر آن دیوبچه سیاه
ز بخت سیامک هم از بخت شاه.فردوسی.شده ست گورش وسواس خانه ابلیس
در او شده ست بسی دیو و دیوبچه مقیم.سوزنی.

دیو زاده. بچه دیو.

💡 جهان شد بر آن دیو بچه تباه ز بخت سیامک چه از بخت شاه

💡 شدست گورش وسواس خانه ابلیس درو شدند بسی دیو و دیو بچه مقیم