واژه «دشنامده» در زبان فارسی به فردی گفته میشود که عادت دارد در گفتار خود از الفاظ زشت، توهینآمیز و ناسزا استفاده کند و به جای سخن گفتن محترمانه، دیگران را با کلمات ناخوشایند و آزاردهنده خطاب قرار میدهد. این واژه در حقیقت از ترکیب «دشنام» به معنای ناسزا و فحش و «ده» به معنای کسی که انجامدهنده عمل است تشکیل شده و در مجموع به شخصی اشاره دارد که به طور مداوم به دیگران دشنام میدهد. در متون اخلاقی و ادبی فارسی، دشنامدهی رفتاری ناپسند و خلاف ادب اجتماعی شمرده میشود، زیرا باعث ایجاد کدورت، دشمنی و برهم خوردن روابط انسانی میگردد. فرد دشنامده معمولاً در هنگام خشم، عصبانیت یا حتی به صورت عادت همیشگی از الفاظ تند استفاده میکند و همین ویژگی او را از افراد مؤدب و خوشسخن متمایز میسازد. این واژه در زبان فارسی بار معنایی منفی دارد و برای نقد رفتارهای غیرمودبانه و پرخاشگرانه به کار میرود. در ادبیات فارسی نیز همواره بر پرهیز از دشنامدهی تأکید شده و آن را نشانه ضعف اخلاقی و ناتوانی در کنترل گفتار دانستهاند. دشنامدهی نه تنها ارزش اجتماعی فرد را کاهش میدهد، بلکه میتواند روابط انسانی را نیز تخریب کند و فضای ارتباطی را متشنج سازد. بنابراین، «دشنامده» به معنای فردی است که عادت به گفتن ناسزا و الفاظ زشت دارد و در گفتار خود ادب و احترام را رعایت نمیکند و رفتاری ناپسند از نظر اخلاقی و اجتماعی از خود نشان میدهد.
دشنام ده
لغت نامه دهخدا
دشنام ده. [ دُ دِه ْ ] ( نف مرکب ) دشنام دهنده. ناسزاگو.
جمله سازی با دشنام ده
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 هر که بستاید تو را دشنام ده سود و سرمایه به مفلس وام ده
💡 صبح پیدا گشت و شب اندر شکست خفتگان مست را دشنام ده
💡 من دعا گویم اگر تو همه دشنام دهی بنده خدمت بکند ور نکنند اعزازش
💡 ترک دشنام ده این لحظه که مسکین خواجو از درت می برد ابرام و دعا می گوید