خویشتن سوز

خویشتن سوز. [ خوی / خی ت َ ] ( نف مرکب ) خودسوزنده. آنکه خود را سوزاند. سوزنده خویشتن:
لیلی نه که صبح گیتی افروز
مجنون نه که شمع خویشتن سوز.نظامی ( لیلی و مجنون ص 68 ).میریخت سرشگ دیده تاروز
ماننده شمع خویشتن سوز.نظامی.که من خود چون چراغم خویشتن سوز.نظامی.

خود سوزنده آنکه خود را سوزاند

💡 چو خود میبیند و جانان نبیند از آن جز خویشتن سوزان نبیند

💡 یکی خود را به سوز خویشتن سوز طواف آتش بیگانه تا کی

💡 شمعی که بر آتش است تا روز پروانه کش است و خویشتن سوز

💡 چو شمعی، خویشتن سوزی بیاموز تو میسوز و جهانی می برافروز

💡 از آتش دل شدم شب افروز چو شمع گشتم ز غم تو خویشتن سوز چو شمع

💡 هوس پخته ست این پروانه بهر خویشتن سوزی بیا و خانه روشن کن ز بهر مجلس افروزی