جینیسم

💡 فلسفه هند باستان تلفیقی از دو سنت باستانی است: سنت سرامانا و سنت ودایی. فلسفه هند با وداها آغاز می‌شود، جایی که سوالات مربوط به قوانین طبیعت، پیدایش جهان و جایگاه انسان در آن پرسیده می‌شود. جینیسم و بودیسم ادامه مکتب فکری سرامانا هستند.

💡 توموئه دوقسمتی شبیه به نماد چینی تایجیتسو است در حالیکه سه‌قسمتی آن شبیه به نماد کره‌ای تاگوک است. فضای خالی بین نمادها نوعی نشان سواستیکا را پدید می‌آورد که در آیین‌ّای هندی همچون هندوئیسم و جینیسم به‌کار می‌رود. نمادهای مشابه‌ای همچون لاوبورو متعلق به باسک و نماد سلتیک تریسکل دارای گروه‌های کوچک توموئه هستند.

💡 زیمر، این اصطلاح را برای سامانه خداباوری جینیسم به کار می‌برد که به شکل محدود، خداباورانه است؛ چون می‌گوید که خدا وجود دارد؛ ولی وقتی به مرحله «مکسا» می‌رسد غیرمادی می‌شود (مکسا سامانه‌ای است که دقیقاً خداناباور نیست؛ ولی خدایان در آن، بالاترین مقام معنوی نیستند). زیمر همچنین، به تیرتانکاراها اشاره می‌کند، و معتقد است «از حاکمیت الهی قانون طبیعی گذشته‌اند».

💡 ادیان هندی که شامل هندوئیسم و انشعابات آن بودیسم، جینیسم، سیکیسم و غیره است، ادیان درمه نیز نامیده می‌شوند که همگی بر اساس مفهوم دارمه و کارما و برکت‌دهی‌ها معمول مبتنی بر آدیشتهانا، انجلی مودرا، دارشنا و مودرا و غیره هستند.

💡 از نظر ادیان مختلف، حدود ۸۱ درصد جمعیت در ایالت مهاراشترا هندو، ۱۶ درصد مسلمان، مسیحیت ۱ درصد، جینیسم ۱ درصد، و ادیان دیگر مانند زرتشتی و یهودی مجموعاً ۱ درصد ترکیب جمعیتی را تشکیل می‌دهند.

💡 آموزه‌های اصلی دین جینیسم بر پایه اصل آهِماسا استوار است که بر عدم خشونت نسبت به تمامی موجودات زنده و احترام به حیات تاکید دارد.

💡 بسیاری از پژوهشگران معتقدند که فلسفه جینیسم با مفاهیم عمیق معنویت در فرهنگ‌های شرقی پیوند نزدیکی دارد و بر پاکی روح تمرکز می‌کند.

💡 پیروان جینیسم در هند با رعایت دقیق قوانین سخت‌گیرانه از نظر رژیم غذایی، سعی در کاهش آسیب به محیط زیست و طبیعت دارند.