ثناسرای

ثناسرای. [ ث َ س َ ] ( نف مرکب ) مدح گو. ستایشگر:
گاه به الحان ثناسرای تو باشم
گاه غزل گوی بر بتان پریوش.سوزنی.

💡 سودت نکند ثناسرایی چون سینه‌ی سرّ ما بخستی

💡 بیا که عاشق آن روی و موی جعد توئیم ثناسرای و دعا گوی فال سعد توئیم