بکامت

بکامت. [ ب َ م َ] ( ع اِمص ) بکامة. گنگی یا عجز بیان. ( آنندراج ). || بلاهت. ( آنندراج ). و رجوع به بکامة شود.
بکامة. [ ب َ م َ ] ( ع مص ) بَکْم ْ. گنگ گردیدن. ( از منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ). گنگ و کر و کور پیدا شدن. ( منتهی الارب ). و رجوع به بکم شود. || ( اِمص ) گنگی. || بلاهت. || عجز از بیان. ( ناظم الاطباء ) ( منتهی الارب ). || گنگی و کری و کوری مادرزاد. ( ناظم الاطباء ).

بکامه. گنگی یا عجز بیان. یا بلاهت

💡 ای بلهوس که آمده میهمان وعظ وقتی بیا که زهر بکامت شکر بود

💡 می فیض فضل جانان نرسد بکامت، ای جان اگر از میان گریزی وگر از کرانه باشی

💡 زین شهد یک انگشت بکامت در کش از لذت اگر محو نگردی تف کن

💡 دوران اگر بکامت باشد مباش غره بس دورها بسر شد این دور هم سرآید

💡 به دامت اگر دشمن افتاد، سر ده بکامت اگر دوست افتاد بگذر

💡 دلا مکش همه شب آه جانگداز چو شمع که وقت صبح بکامت زبان نمی ماند