بزیست

بزیست. [ ب ِ ] ( اِ ) نامی است پارسی. ( انجمن آرای ناصری ) ( آنندراج ). نامی بود در قدیم مانند نامهائی که اکنون بشگون گذارند تا فرزند دیر بزید، مانند: ماشأاﷲ، ماندنی و غیره. ماندگار.
بزیست. [ ب ِ ] ( اِخ ) نام منجمی بود پسر پرویزنام تبرستانی. وی بعد از مهارت در این علم بمأمون خلیفه رسیدو منجم مخصوص گردید. مأمون نام او را از پارسی به عربی ترجمه کرد. چون زیستن بمعنی حیات است او را یحیی خواند و چون پیروز بمعنی مظفر و منصور است او به یحیی بن منصور موسوم گردید، و زیج مأمونی را او بسته.( انجمن آرای ناصری ) ( آنندراج ). و در تاریخ طبرستان آمده: و به بغداد مأمون را منجمی بود، بزیست بن فیروزان نام که خلیفه نام او معرب کرده بود، یحیی بن منصورخواند. مؤلف تتمه صوان الحکمه آرد: یحیی بن منصور حکیم، در علوم هندسه متبحر و در ایام مأمون صاحب رصدبود. او میگفت چون قوای غضبانی و شهوانی بر عقل چیره شود آدمی صحت را تنها در سلامت بدن طولانی سازد و امنیت را در غلبه کردن بر مردم و بی نیازی در کسب مال می بیند، در حالی که همه اینها مخالف مقصود وی و مقرب هلاک است. ( از تتمه صوان الحکمه ص 15 ). و رجوع به یحیی بن منصور و مقدمه تاریخ طبرستان و فهرست آن شود.

💡 بگذشت حیات آنکه دلشاد بزیست و آن نیز بخاک رفت کز باد بزیست

💡 برین گونه صدسال شادان بزیست نگر تا چنین در جهان شاه کیست

💡 ظالم نبرد سود، که یک سال ظلم کرد مظلوم هم بزیست که سالی جفا کشید

💡 در دهر دمی خوش نزده شاد بزیست گویا که دم خوشش دم آخر بود

💡 وانکه فرمود شادمانه بزیست این‌چه حکمست یارب این‌خود چیست

💡 ممدوح عنصری اگر اکنون بزیستی آموختی ز جود تو مداح‌پروری