دربانی

دربانی. [ دَ ] ( حامص مرکب ) شغل و منصب نگهبانی در و قاپوچی گری. ( ناظم الاطباء ).دربان بودن. بِوابَت. حِجابَت. حِجبَة:
وگر فغفور چینی را دهد منشور دربانی
به سنباده حروفش را بسنباند در احداقش.منوچهری.یهودآسا غیاری دوز بر کتف مسلمانان
اگرشان بر در اغیار دین بینی به دربانی.خاقانی.و راجع به شغل دربانی و حجابت در دربارهای اسلامی رجوع به تاریخ تمدن اسلامی جرجی زیدان ج 1 ص 200 و ترجمه فارسی آن ج 1 ص 252 شود.
- دربانی کردن؛ حاجبی و بوابی کردن. نگهبانی از در و ورودگاه بزرگان کردن:
چو طاوس بهشت آید پدیدار
بجای حلقه دربانی کند مار.نظامی.سِدانَة، سَدن؛ دربانی کردن کعبه یا بتخانه. ( از منتهی الارب ).
- دربانی نمودن؛ حراست کردن از در و نگهبانی نمودن آن. ( از ناظم الاطباء ).

شغل ومنصب دربان

💡 خواب آسایش نبیند دیده دنیاپرست باغبان را روز تا شب کار دربانی بود

💡 کردم ز پریشانی در بتکده دربانی چون رفت مسلمانی بس نوحه که جانم کرد

💡 قمر در آمد و بنهاد شمع کافوری برون ستاده دو پیکر برسم دربانی

💡 صد جهانبانش به دربانی رود هر پادشه کز پی دربانیت ترک جهانبانی کند

💡 محبت را به رضوانی نشانده به در تشویش دربانی نمانده

💡 در خرابه دختر خیرالنسا را شد مقام آن که بر درگاه او جبریل دربانی نمود