بنفرین

بنفرین. [ ب ِن ِ ] ( ص مرکب ) نفرین شده. ملعون. گجستک:
ایستاده بخشم بر در او
این بنفرین سیاه روخ چکاد.
حکاک ( ازلغت فرس اسدی چ اقبال ص 106 ).
شغاد آن بنفرین شوریده بخت
بکند از بن آن خسروانی درخت.فردوسی ( شاهنامه چ بروخیم ج 6 ص 1740 ).بجایی که گرسیوز بدنشان
گروی بنفرین و مردم کشان
سر شاه ایران بریدند خوار
بیامد به آن جایگه شهریار.فردوسی ( شاهنامه چ بروخیم ج 5 ص 1380 ).

نفرین شده. ملعون. گجستگ.

💡 در یزد ز بی بادگیم عمر هدر شد زین موطنم اوقات بنفرین پدر شد

💡 که فرجام بیدادِ مرد این بود که در هر دو عالم بنفرین بود

💡 بدو گفت ای بداندیش و بنفرین مه تو بادی و مه ویس و مه رامین

💡 بر دعای نیک‌خواهانت گشایم لب نخست پس بنفرین بداندیشان کنم ختم سخن

💡 من از بد خواه او ناخواسته کین نکرده دشمنانش را بنفرین