بلبل نوا

بلبل نوا. [ ب ُ ب ُ ن َ ] ( ص مرکب ) خوشخوان مانند بلبل. ( ناظم الاطباء ) ( فرهنگ فارسی معین ):
نواپرداز گر نبود صریر خامه مخلص
که دیگر بر سر شور آورد بلبل نوایان را.مخلص ( از آنندراج ).

( صفت ) خوشخوان مانند بلبل.

💡 طوطی غذا شدیم که تو کان شکری بلبل نوا شدیم که گلزار ما توی

💡 هرکس به بزم عشق نیازی برد اسیر پروانه بیزبانی و بلبل نوا برد

💡 از دمش بلبل نوا آموخت است غازه اش رخسار گل افروخت است

💡 هر متاعی را خریداریست در بازار عشق گل همه برگ از سفر بلبل نوا آورده است

💡 دل وفا، بلبل نوا، واعظ فسون‌، عاشق جنون هرکسی در خورد همت پیشه پیدا می‌کند

💡 چو بلبل زد نوا جامی ولی بلبل نوای خود ز سودای گل و جامی ز شوق گلعذاران زد