تک پرانی

تک پرانی. [ ت َ پ َ ] ( حامص مرکب ) تک پراندن. عمل تک پران. تباه کاری گاه بگاه زنی. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). رجوع به تک پران و تک پراندن شود.

💡 نه کمتری تو ز پروانه و حبیب از شمع وگر کمی ز پر او چه باد پرانی

💡 وقت آن شد که دل رفته به ما بازآری عقل‌ها را چو کبوتربچگان پرانی

💡 از نهیب نهی او در نیمه ره باز ایستد تیر پرانی که بیرون رفته باشد از کمان

💡 پیاده شو از لاشهٔ جسم غایب که تا با شه جان به حضرت پرانی

💡 چو نرم روی خدنک از کمان صلب پرانی خواص نرمی و چربی دهد صلابت خارا

💡 آموزش خواندن برای دختران مجاز بوده؛ ولی دختران نباید نوشتن می‌آموختند؛ و معروف بوده «دختر، مشق که بلد شد، کاغذ پرانی می‌کند» (یعنی نامه عاشقانه می‌نویسد)