تزویر کردن

تزویر کردن. [ ت َزْ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) دورویگی کردن و نفاق کردن و مکر کردن و فریب دادن و غدر کردن و دروغ گفتن. ( ناظم الاطباء ). سخن دروغ را آرایش دادن. دروغی را راست نمودن:
اینجا بگاه نتوان تزویر شعر کردن
افسوس کرد نتوان بر شیر مرغزاری.منوچهری.گفت چه گوئید اندر مردی که نامه مزور از من به عبداﷲ خزاعی برده است و بر من تزویر کرده از بهر فائده خویش.( تاریخ بخارا ):
خواهند جماعتی که تزویر کنند
از حیله طریق شرع تغییر کنند.خاقانی ( دیوان چ عبدالرسولی ص 903 ).از سر زلف تو، همه هیچ بود
هرچه دلم حیله و تزویر کرد.عطار.می خور که شیخ و حافظ و مفتی و محتسب
چون نیک بنگری همه تزویر میکنند.حافظ.

💡 اهل فسق آن شد که ناحق پیش اوست کردن تزویر در شرعش نکوست

💡 گر مریدان را مراد از زهد، شیخی کردن است هیچ تدبیری برای این به از تزویر نیست

💡 شعبده کردن و تزویر کسادست امروز زانکه اقبال تو بی‌شعبده و تزویرست

💡 این جایگاه نتوان تزویر شعر کردن افسوس کرد نتوان بر شیر مرغزاری

💡 به کید و مکر و تزویر و حیل نتوان جدا کردن نسیم از مشک و رنگ از لعل و تاب از نار و نور از خور