با دل گفتن

با دل گفتن. [ دِ گ ُ ت َ ] ( مص مرکب ) سخن بآهستگی و بآرامی گفتن. پنهانی سخن راندن:
چنین گفت [ سیاوش ] با دل که از کار دیو
مرا دور داراد کیوان خدیو
نه من با پدر بیوفائی کنم
نه با اهرمن آشنائی کنم.فردوسی.

سخن آهسته گفتن

💡 تا پس از مدتى آنچه انديشه من بود در نكبت حالش به صورت بديدم كه پاره پارهبهم بر آمد و نمك پاشيدن پس با دل خود گفتيم:

💡 در بهاران گل این باغ ز غم وا نشود غنچه تا فصل خزان با دل تنگ است اینجا

💡 ندارد میمنت آزار دل‌های حزین کردن که در پیچید تا زلف تا با دل‌ها، پریشان شد

💡 من آن نیم که شوم خرج آب و گل صائب مرا چو گنج گهر با دل خراب خوش است

💡 با دل بیطاقت ما تا چه پردازد اسیر آن خط و خالی که می سازد غبار آیینه را