اسپیرین

( آسپیرین ) [ فر. ] (اِ. ) دارویی که خاصیت تسکین درد، تب بری و ضد روماتیسمی دارد.

( آسپیرین ) از ترکیبات اسیدسالیسیلیک که برای تسکین تب و درد به کار می رود.

( آسپیرین ) ( اسم ) دارویی است که برای تسکین سردرد تب و درد بکار رود.

آسپیرین. آسپیرین (aspirin)
اسید استیل سالی سیلیک. داروی مسکّنیخوردنی است که در اواخر قرن ۱۹ به منزلۀ داروی ضِدّدرد و مسکّن خانگی رایج شد. آسپیرین درد را تسکین، و تب و التهاب را کاهش می دهد و از پرمصرف ترین داروهای جهان است. اولین بار فلیکس هوفمان، شیمی دان آلمانی، آسپیرین را از پالایش اسید سالی سیلیک به دست آورد. در ۱۸۹۹، آسپیرین به بازار آمد. هرچند اسید سالی سیلیک به صورت طبیعی در پوست درخت بید وجود دارد و از ۱۷۶۳، برای تسکین درد به کار می رفته است، مشتق استیلی آن کمتر تلخ است و احتمال این که سبب استفراغ شود کمتر است. مصرف مرتب آسپیرین به آن هایی که در معرض خطر فزایندۀ حملۀ قلبی، خون لختگی (ترمبوز) یا انواعی از سکته ها هستند توصیه می شود. در عین حال، آسپیرین ممکن است سبب خون ریزی معده، آسیب کلیوی، و سنگینی گوش شود. آسپیرین را، به سبب ارتباط مشکوک با امراض نادر، ازجمله عارضۀ ری، دیگر برای کودکان زیر دوازده سال مناسب نمی دانند و درنتیجه، غالباً به جای آن از استامینوفن استفاده می شود. آسپیرین با اثر ۲ آنزیم مشابه پیشابی، PGHS۱ و PGHS۲، مقابله می کند که از غده های پروستاتی تولید می شوند. جلوگیری از اثر PGHS۲ سبب تسکین درد می شود، در حالی که جلوگیری از اثر PGHS۱ موجب بروز عوارض جانبی می گردد. در ۱۹۹۵، پژوهشگران امریکایی اولین تصویر سه بعدی از برهم کنش آسپیرین با PGHS۲ را تهیه کردند و با استفاده از این اطلاعات، نوعی آسپیرین سنتزی، بدون اثرات جانبی، تولید شد. این آسپیرین های اصلاح شده، که «سوپرآسپیرین» نامیده شدند، در ۱۹۹۶ به بازار آمدند. سوپرآسپیرین جدیدتری، با نام آبسیک سیماب، برای درمان بیمارانی به کار می رود که آنژیوپلاستیکرونری کرده اند؛ این آسپیرین سرخرگ های آن ها را پاک می کند.

💡 در درمان بیماری از حساسیتزدایی آسپیرین استفاده و نتایج مثبتی در کاهش داروهای مورد نیاز و علایم آسم داشته‌است. همچنین از مهار کننده‌های و آنتاگونیستهای لکوترینها (مونته‌لوکست، زفیرلوکست و..) در درمان بیماری استفاده شده و نتایج خوبی داشته‌است. در بعضی از بیماران از استروئیدها نیز استفاده می‌شود.

💡 هورمون‌های زنانه و مردانه، فلورید، مسکن، کلسی‌تونین تزریقی، اتیدرونات یا داروهای سیتوتوکسیک ممکن است تجویز شود همه این درمان‌ها به تخفیف درد کمک می‌کنند ولی هیچ‌یک علاج‌بخش نیستند. برای تخفیف درد آسپیرین یا سایر داروهای ضدالتهابی غیراستروییدی کاربرد دارند.

💡 تب‌برها داروهایی هستند که برای کاهش تب مصرف می‌شوند. تب‌برها باعث می‌شوند که هیپوتالاموس از افزایش اینترلوکین ناشی از افزایش دمای بدن جلوگیری کند. در نتیجه با کاهش دما، تب کاهش می‌یابد. بیشتر تب‌برها کاربردهای دیگری نیز دارند. تب‌برهای رایج مانند ایبوپروفن و آسپیرین در اصل برای کاهش درد کاربرد دارند. داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی تب‌بر، ضد التهاب و مسکن هستند.