دندان شکسته

دندان شکسته. [ دَ ش ِ ک َ ت َ / ت ِ ] ( ن مف مرکب ) که دندان وی شکسته باشد. که دندان وی را شکسته باشند. شکسته دندان. ( یادداشت مؤلف ): دقم؛ دندان شکسته از مردم و شتر، یا عام است. ( منتهی الارب ). || مغلوب. رجوع به دندان شکستن شود.

که دندان وی شکسته باشد.

💡 خون بسته است ازغم آن لعل پان به لب دندان شکسته‌ای که فشارد زبان به لب

💡 از بن دندان شکسته قهر تو حاسدان را کام‌ها در کام‌ها

💡 گرگی بین درشت بینی و بد شکل خوکی دندان شکسته زالی شمطا

💡 از کام حرص لذت طفلی نمی‌رود دندان شکسته باز پی شیر می‌رسم