تسبیح گوی

تسبیح گوی. [ ت َ ] ( نف مرکب ) عابد. کسی که نام خدای تعالی را به پاکی بر زبان آورد. گوینده سبحان اﷲ:
چو بادند پنهان و چالاکپوی
چو سنگند خاموش و تسبیح گوی.( بوستان ).و رجوع به تسبیح و دیگر ترکیبات آن شود.

عابد. کسیکه نام خدای تعالی را به پاکی بر زبان آورد. گوینده سبحان الله

💡 نقش نامت کرده دل محراب تسبیح وجود تا سحر تسبیح گویان روی در محراب داشت

💡 وانکه عقل اند جملگی ملک اند همه تسبیح گوی بر فلک اند

💡 بر زمین الحمد الله خون حیوان بسته نقش بر هوا تسبیح گویان جان حیوان آمده

💡 چو بادند پنهان و چالاک روی چو سنگ اند خاموش و تسبیح گوی

💡 به شکرانه بنهاد برخاک، روی زبانش بدانگونه تسبیح گوی

💡 بر درِ مِی‌خانه‌ی عشق، ای مَلَک، تسبیح گوی کـ‌اَندر آن‌جا، طینَتِ آدم مُخَمَّر می‌کنند