بنده کردن

بنده کردن. [ ب َ دَ / دِ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) رام کردن. مطیع کردن:
خیل سخن را رهی و بنده من کرد
آنکه ز یزدان بعلم و عدل مشار است.ناصرخسرو.ملک آزادی نخواهی یافت جز افنای جان
هر دو عالم بنده خود کن به استظهار دل.سعدی.گر بنده کنی به لطف آزادی را
بهتر که هزار بنده آزاد کنی.علاءالدوله سمنانی.

رام کردن. مطیع کردن.

💡 نیست احسان، بنده کردن مردم آزاده را بخل منعم می کند بیش از کرم ممنون مرا

💡 ظلم است بنده کردن آزادگان به جود از راه رحم، خشک ز سایل گذشته ام

💡 نیست احسان بنده کردن مردم آزاده را بهترین احسان مردم، ترک احسان کردن است

💡 چه باید روز شادی گرم خودرن تن آزاد خود را بنده کردن

💡 نیست احسان بنده کردن مردم آزاد را دانه اهل کرم را دام می دانیم ما

💡 گرچه شه را منصب اسکندریست بنده کردن خویشتن را از خریست