بزیع

بزیع. [ ب َ ] ( ع ص، اِ ) کودک که بی حجابانه حرف زند. || کودک ظریف و ملیح. || مرد ظریف. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ).
- قصر بزیع؛ قصری ظریف، و فی الحدیث: مررت بقصر مشید بزیع. قال صاحب النهایة: البزیع؛ الظریف من الناس. شبه القصر به لحسنه و کماله. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).
بزیع. [ ب َ ] ( اِخ ) ابن حسان، مکنی به ابوالخلیل. غوث است و ابن المصطفی از او روایت کند.
بزیع. [ ب َ ] ( اِخ ) ابن یونس. رئیس صنف بزیعیه از فرقه غالیه. ( مفاتیح العلوم از یادداشت دهخدا ). و نیز رجوع به بزیغ شود.
بزیع. [ ب َ ] ( اِخ ) نام چند تن از محدثان است بدین شرح: بزیع عطار. بزیع ضبی. بزیع ازدی. بزیع کوفی. بزیع لحام. بزیع مخزومی و جز آنها. رجوع به الاصابة فی تمییز الصحابة و قاموس الاعلام ترکی و تاریخ سیستان و ذکر اخبار اصفهان و تنقیح المقال شود.

💡 محمد بن اسماعیل بَزیع و دیگر اعضای خانوادهٔ بزیع، ابوهارون و ابوهارون مَکفوف، عُقبَة بن بَشیر اسدی، اَسلَم مکّی و ناجیَة بن ابی‌مَعاذ بن مُسلم از دیگر یاران مشهور باقر بودند اما محل زندگی‌شان دقیقاً مشخص نیست.

💡 بزیعیه، فرقه‌ای اسلامی از طایفه غلات هستند که به پیروی از بزیع بن موسی پرداختند. برخی نام فرقه را بزیغیه گزارش کرده اند. این گروه معتقدند که جعفر صادق خداست و هرچه به دلشان بیفتد همان وحی است. این طایفه همچنین منکر مرگ هستند. این گروه انشعابی از خطابیه هستند و پس از مرگ وی، تاسیس شدند.