باز زر

باز زر. [ زِ زَ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) باز زرین پر، کنایه از آفتاب عالمتاب است. ( آنندراج ):
خیز که باز باز زر بر سر چتر نیلگون
گشت پدید باز مرغ از غم دل فغان گرفت.( از آنندراج ).صفت آفتاب. ( مجموعه مترادفات ). و رجوع به باز زرین پر شود.

کنایه از افتاب

💡 بسته جز از زر ز دو گیتی نظر زر و دگر زر و دگر باز زر

💡 اصل زر از تراب خیزد و باز زر از او خوارتر بسی ز تراب

💡 نشسته چو شاهان بر اسبی نوند به دست اندرش باز زرین کمند

💡 همی تا باز زرین بر سر این چتر پیروزه ز مشرق هر سپیده دم سواد بحر و بر گیرد

💡 از پی تفریح طبعت باز زرین فلک چون کبوتر در هوای مملکت پرنده باد

💡 چو گیتی همه راست شد بر پدرش گشاد از میان باز زرین کمرش