پوی پوی

پوی پوی. ( ق مرکب ) مبالغه در آمدن و رفتن یعنی تند تند و دوان دوان. ( آنندراج ):
بره گیو را دید پژمرده روی
همی آمد آسیمه و پوی پوی.فردوسی.نبد راه بر کوه از هیچ روی
بگشتم بسی گرد او پوی پوی.فردوسی.به پیشم همه جنگجوی آمدند
چنین خیره و پوی پوی آمدند.فردوسی.کنون ای سرافراز با آبروی
به ایران بباید شدن پوی پوی.فردوسی.بدو گفت شاه از کجایی بگوی
کجا رفت خواهی چنین پوی پوی.فردوسی.وآن یار جفت جوی بگرد تو پوی پوی
با جعد همچو قیردمیده درو عبیر.ناصرخسرو.کجا عزم راه آورد راهجوی
نراند چو آشفتگان پوی پوی.نظامی.بنزدیک من پوی پوی آمدی.حمله حیدری.|| امر به پوییدن. یعنی بدو و زود براه برو. ( آنندراج ).

مبالغه در پوی ( پوییدن ) تند تند دوان دوان: [ نبد راه بر کوه از هیچ روی بگشتم بسی گرد او پوی پوی.] ( فردوسی )

💡 ایمان جعفری پویان (زادهٔ ۱۳۵۱) نوازنده، آهنگساز و خواننده اهل ایران است.

💡 برون آمدم از کمین پویه پوی پی کشته ی شاه در جستجوی

💡 لب تشنه چه پایی به ره دیر مغان پوی شاید که مغان دست تو گیرند به جامی

💡 تا دل به سر زلف تو چون گوی نهادم چون گوی قدم در تک و در پوی نهادم

💡 ایمان جعفری پویان در اجرای بسیاری از قطعات و آلبوم‌های موسیقی در سبک‌های مختلف حضور داشته‌است که از آن میان به موارد زیر می‌توان اشاره نمود:

💡 چون همه ملک وجود خانهٔ شاهست و شاه راه چه جویی به غیر؟ بیش چه پویی به راه؟