مدیح گو

مدیح گو. [ م َ] ( نف مرکب ) مداح. مدیح گوی. رجوع به مدیح گوی شود.

مداح

💡 منشین خموش، تا ز مدیح سپهبدان؛ یابی برین گروه ملامت شعار دست

💡 مدیح ذات ترا من بشعر چون گویم که کس نیارد پیمود بحر با ساغر

💡 گر بگویند این لقبها در مدیح تا ندارد آن صفت نبود صحیح

💡 ذات پاکش، که از علوم غنی است از صفات و مدیح مستغنی است

💡 تو نیز زمن یافته ای در همه اوقات شکری و مدیحی و دعایی و ثنایی