فراخ دهن

فراخ دهن. [ ف َ دَ هََ ] ( ص مرکب ) کنایت از پرگوی و بی صرفه گوی است. ( از آنندراج ). بسیارگو و بدزبان. ( انجمن آرا ). اوسق. ( منتهی الارب ). بسیارگو و پوچ گو و هرزه چانه و بدزبان. ( برهان ). رجوع به فراخ دهان شود.

( ~. دَ هَ ) ۱ - کسی که دهان گشاد دارد. ۲ - کنایه از: آدم پر حرف.

آنکه دارای دهنی گشاد باشد ۲ - پرگوی و بیهوده گو پوچ گو هرزهچانه

💡 دهن تنگ و سر گرد و ابرو فراخ رخی چون گل سرخ بر سبز شاخ

💡 نازنین رفت سوی صندل شاخ دهنی تنگ و لابهای فراخ

💡 دهن تنگ را حدیث فراخ چون همی گویی، آخر این چه فن است