در اینجا سخن از مهمترین عامل تعادل در خانواده، یعنی مسرت زندگی و خوشرویی است که بهوضوح تمام جنبههای حیات انسانی را در خود متبلور میسازد. از جمله ویژگیهای برجسته پیامبران الهی و اولیای بزرگ پروردگار، خوشخلقی و گشادهرویی با مردم و اطرافیان است. شخصیت رسول اکرم (صلی الله علیه و آله) در میان همه آنان به دلیل نرمی اخلاق، خوشرویی و توانایی نفوذ در دلهای انسانها، ممتاز است. آیهی «فَبِما رَحمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنتَ لَهُم وَلَو کُنتَ فَظًّا غَلیظَ القَلبِ لَانفَضّوا مِن حَولِکَ» به خوبی بیانگر اهمیت این ویژگیها در جذب دیگران و ایجاد روابط مثبت انسانی است. در روابط متقابل بین زن و مرد، هر لحظه سرشار از بیم و امید است. زندگی میتواند قرین شادکامی شود که در چهره زوجین نشانههایی از امید به آینده مشاهده گردد و به ویژه در آن زمان که این دو زوج جوان با آرزومندی در پی ایجاد یک فردای روشن و پرامید هستند.
روابط اجتماعی انسانها به طور فزایندهای مشحون از تبادلات روحی و عاطفی است. باید بپذیریم که ما در خلا زندگی نمیکنیم و ناگزیر از زندگی در جمع هستیم. هر حالت روحی ما، خواه شادی باشد یا غم، به طرز مشخصی بر اطرافیان تأثیر میگذارد. از این رو، انتخاب حالت تأثیر بر دیگران بر عهده خود ماست. اینکه بخواهیم بر دیگران تأثیر مثبتی بگذاریم یا خاطرهای نامطلوب از خود در ذهن آنان باقی بگذاریم، به نوع گزینش ما وابسته است. جملات مشهور «افسرده دل، افسرده کند انجمنی را» و «مستمع صاحب سخن را بر سر ذوق آورد» نشاندهنده این واقعیت غیرقابل انکار است که دیگران از ما روحیه میگیرند و یا برعکس، روحیه خود را از دست میدهند.
هر نوع عاطفی، اعم از شادکامی یا تلخی، تأثیر تعیینکنندهای بر همسر دارد. ما نیز از تأثیرات مسلم و انکارناپذیر روحیه همسرمان برکنار نیستیم. روحیات زن و شوهر به مثابه ظروف مرتبط به هم عمل میکنند و بهنوعی بر یکدیگر تأثیر میگذارند. از این رو، آگاهی از این نکته که هر رفتار و حالت روحی ما به طور مستقیم میتواند بر زندگی مشترکمان تأثیر بگذارد، لازم و ضروری است. برای داشتن یک زندگی شاد و متعادل، باید تلاش کنیم تا در روابط خود همواره نشانههای امید و شادی را زنده نگهداریم.