خلیده جگر

خلیده جگر. [ خ َ دَ / دِ ج ِ گ َ ] ( ص مرکب ) مجروح جگر. کنایه از شکسته و فگار:
اگر مانده بودی برادر مرا
که پیوسته بد او ز مادر مرا
به تنها نماندستمی زارزار
خلیده جگر، زیر دندان مار.فردوسی.

مجروح جگر و کنایه از شکسته و فگار

💡 باریم، اگر چه بر دل کس بار نیستیم خاریم، اگر چه در جگر خود خلیده‌ایم

💡 بالای چو بید و رخ چو یاسمینت خار خلاف در جگر سرو و گل خلیده

💡 ز سردابه آمد برون نامور خلیده روان و گسسته جگر

💡 خار غمی که بر جگر ما خلیده بود از پای ما برآمده دامان ما گرفت

💡 این اشک جگرگون، عجبی نیست که امروز خار غم او در جگر ریش خلیده