خلیده روان

خلیده روان. [ خ َ دَ / دِ رَ ] ( ص مرکب ) ناراحت. غمناک. غصه دار:
چنین دادپاسخ که ای پهلوان
ز گشتاسبم من خلیده روان.فردوسی.به پیروزگر بر تو ای پهلوان
که از من نباشی خلیده روان.فردوسی.زواره بیامد خلیده روان
که امروز چون گشت بر پهلوان.فردوسی.

ناراحت غمناک غصه دار

💡 بپیچید بر خویشتن پهلوان شد از کار ایشان خلیده روان

💡 چو دیدند او را همه کاروان بماندند بر جا خلیده روان

💡 مطبخی چون شنید این گفتار شد خلیده روان و رفت از کار

💡 مرا خود ز دوریش نبود توان همان نیز هستم خلیده روان

💡 وزین روی رستم بیامد دوان به نزدیک خسرو خلیده روان

💡 وز آنجا بیامد چو باد دمان به نزدیک رستم خلیده روان