میر سیدشریف، معروف به شریف شیرازی، از شاعران برجستهٔ قرن دهم هجری قمری محسوب میشود. ایشان فرزند میر شریف ثانی و از نوادگان سیدشریف جرجانی بودهاند. اطلاعات پیرامون زندگی و آثار ایشان عمدتاً از منابعی چون «فرهنگ سخنوران» و «تحفهٔ سامی» گردآوری شده است. شعر زیر از آنِ ایشان است که نمونهای از سبک ادبی و زبان آن دوره را به نمایش میگذارد:
دورم ز بزم وصل تو ای ماه چون کنم
جانم به لب ز ناله رسید آه چون کنم
بر اساس این منابع، توجه به سلسلهنسب و ارتباط با بزرگان ادب، جایگاه فرهنگی او را در آن عصر تأیید مینماید.
شخصیت دیگری با نام شریف شیرازی، میر شریف، برادر میر شریف معرف شیراز، در سدهٔ یازدهم هجری قمری به فعالیتهای ادبی اشتغال داشته است. این شاعر در مقایسه با همنام خود، در دورهای متأخرتر زندگی میکرده و سبک شعری او نیز بازتابدهندهٔ تحولات ادبی قرن یازدهم است. رباعی منسوب به ایشان، که در منابعی نظیر «فرهنگ سخنوران» و «قاموس الاعلام ترکی» ثبت شده، نمونهای از غزلسرایی و مضامین عاشقانهٔ رایج در آن زمان است:
غرض از باده گر مستی است چشم یار هم دارد
گر از گل رنگ مطلوب است آن رخسار هم دارد
نمیدانم چرا گردون به کام من نمیگردد
اگر عیبم پریشانی است زلف یار هم دارد
با توجه به تشابه اسمی این دو شاعر و اختلاف زمانی نسبتاً اندک میان قرن دهم و یازدهم هجری، تفکیک دقیق میان آثار و شرح احوال آنها اهمیت ویژهای در مطالعات ادبی دارد. منابع اصلی مورد استناد، همچون «فرهنگ سخنوران»، اطلاعات جامعی را دربارهٔ این دو شخصیت ادبی فراهم آوردهاند. جهت دستیابی به درک عمیقتر از جایگاه هر یک از این دو شریف شیرازی در تاریخ شعر فارسی، ارجاع به مآخذ ذکر شده و بررسی کاملتر محتوای آنها ضروری است تا تداخل هویتی یا انتساب نادرست اشعار به حداقل ممکن برسد.