لغت نامه دهخدا
مردم سار. [ م َ دُ ] ( ص مرکب ) آن که دارای صورت و قیافه انسان است. || آن که دارای صورت و قیافه انسان واقعی است. مردمی سیرت. مردم خصال. آدمی سیرت:
همچنین در سرای حکمت و شرع
آدمی سیر باش و مردم سار.سنائی.
مردم سار
فرهنگ عمید
دارای خصلت انسانی: همچنین در سرای حکمت و شرع / آدمی سیر باش و مردم سار (سنائی۲: ۱۴۱ ).
فرهنگ فارسی
( صفت ) ۱- آنکه دارای صورت وقیاف. انسان است. ۲- آنکه دارای روش انسان واقعی است: همچنین در سرای حکمت و شرع آدمی سیر باش و مردم سار. ( سنائی )
