لغت نامه دهخدا
( مبثوثة ) مبثوثة. [ م َ ث َ ] ( ع ص ) پراکنده و پریشان. ( آنندراج ) ( غیاث ). مؤنث مبثوث، گسترده. ج، مبثوثات. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ): و زرابی مبثوثة. ( قرآن 16/88 ). و رجوع به ماده قبل شود. || چیز فاش شده. ج، مبثوثات. ( ناظم الاطباء ). و رجوع به معنی دوم ماده قبل شود.