قمعه

( قمعة ) قمعة. [ ق َ م َ ع َ ] ( ع اِ ) مگس ریز که بر شترو آهو نشیند در شدت گرما. ج، مقامع برغیر قیاس. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). || سر. ( منتهی الارب ). رأس. ( اقرب الموارد ). || سر کوهان شتر. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). || طرف حلقوم و در تهذیب آمده طبق حلقوم و آن مجرای نفس است تا شش و جمعِ آن قُمَع است. ( از اقرب الموارد ).
قمعة. [ ق َ م ِ ع َ ] ( ع ص ) شتر ماده آرزومند نر. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ).
قمعة. [ ق ُ م َ ع َ ] ( ع اِ ) برگزیده و خیار مال. ( از اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ).
قمعة. [ ق ُ ع َ ] ( ع اِ ) سربند انبان و جز آن. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). || گزیده مال یامخصوص است به شتر. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). || ( اِمص ) برگزیدگی چیزی. ( منتهی الارب ). و آن اسم است اقماع را. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ).
قمعة. [ ق َ ع َ ] ( اِخ ) دوده ای است از علیمین. رجوع به صبح الاعشی ج 1 ص 123 شود.
قمعة. [ ق َ م َ ع َ ] ( اِخ ) ابن الیاس بن مضر. جد بنوقمعه است. رجوع به صبح الاعشی ج 1 ص 348 شود.
قمعة. [ ق َ م َ ع َ ] ( اِخ ) قلعه ای است در یمن. ( مهذب الاسماء ) ( منتهی الارب ).
قمعة. [ ق ُ ع َ ] ( اِخ ) آب و باغستانی است در یمامه از محمدبن ادریس بن ابی حفصه. ( از معجم البلدان ).

آب و باغستانی است در یمامه از محمد بن ادریس بن ابی حفصه.

💡 بعضى از سيره نويسان مى گويند: ابن قمعه كه مصعب سرباز اسلامى را بگمان اينكهپيغمبر است با ضربه سختى از پاى در آورد و سپس با صداى بلند فرياد زد به -لات و عزى سوگند كه محمد كشته شد!

💡 در مجمع البيان است كه ابن عباس از رسول الله (صلى الله عليه و آله ) روايت كرده كهفرمود: اولين كسى كه بر مكه مسلط شد و در ديناسماعيل دست انداخت و بت ها و صنم ها را نصب كرد همانا عمرو بن لحى بن قمعه بن خندفبوده و او همان كسى است كه شكافتن گوش بحيره و نذر كردن سائبه ووصل كردن وصيله و حمايت از حامى را دائر كرد. آنگاهرسول الله (صلى الله عليه و آله ) فرمود: من او را در آتش دوزخ ديدم، و ديدم كهاهل دوزخ همگى از بوى حلقوم او در اذيت بودند. و در روايت ديگرى است كه فرمود: ديدمحلقومش را در آتش مى كشيدند.