غلط گفتن

غلط گفتن. [ غ َ ل َ گ ُ ت َ ] ( مص مرکب ) ناصواب گفتن. نادرست گفتن. در نظم و نثر فارسی غالباً متضمن معنی اضراب است:
دل ماند ز ساقیم غلط گفتم
آن دل که نماند ازو کجا ماند.خاقانی ( دیوان چ سجادی ص 602 ).غلط گفتم ای مه کدام آشنایان
که هیچ آشنا بی ریائی نبینم.خاقانی.نی غلط گفتم که نائب با منوب
گر دو پنداری قبیح آید نه خوب.مولوی ( مثنوی ).غلط گفتم ای یار فرخنده روی
که نفع است در آهن و سنگ و روی.سعدی ( بوستان ).

( مصدر ) ناصواب گفتن نادرست گفتن. غلط گو ( ی ). ( صفت ) آنکه غلط گوید کسی که خطا گوید.

💡 مساءله 4 - در قنوت و غير قنوت دعا را بغلط خواندن جائز است چه غلط از لحاطحروف و چه غلط از نظر صدا و اعراب به شرطى كه غلط فاحش و يا باعث تغيير معنىنباشد و همچنين است غلط گفتن ذكرهاى مستحبى لكن نزديكتر به احتياط آن است كه بكلى ازذكر و دعاى غلط صرفنظر كند و اما ذكرهاى واجب در نماز جز بعربى صحيح جائز نيست.

💡 غلط گفتم غلط گفتن در این حالت عجب نبود که این دم جام را از می نمی‌دانم به جان تو