شیرین کام

شیرین کام. ( ص مرکب ) که کام شیرین دارد. که دهان شیرین دارد. شیرین دهن. || کنایه از شاد و خوشوقت و موفق و پیروز: شیرین کام باشی. ( از یادداشت مؤلف ).

که کام شیرین دارد که دهان شیرین دارد

💡 خشک گردید و نشد طفلی ازو شیرین کام خجلت از نخل دل بی ثمر خود داریم

💡 خسرو خوبان که شیرین کام باد از جام عیش رحم گو بر تلخی جان کندن فرهاد کن

💡 اگرکه گفت کنیمش ز لطف شیرین کام بگوکه لطف تو شیرین تر از نبات بود

💡 خسرو از بخت است شیرین کام آه از دست بخت رنج ضایع در جهان از طالعش فرهاد برد

💡 به تلخی می توان کردن شیرین کام عاشق را ز شهد زهرخند اوست حلوای به قند ما

💡 دهانش چشمه زهر است از لذت دری بگشا که شیرین کام سازد میوه های باغ احسانش