لغت نامه دهخدا
شوغا. [ ش َ / شُو ] ( اِ مرکب ) حظیره، یعنی جای گوسفندان. ( صحاح الفرس ). حصارو محوطه ای را گویند که شبها گاوان و گوسفندان و چهارپایان دیگر در آنجا باشند. ( برهان ). شبغا یعنی جای شب گوسپندان و شوگا نیز گفته اند. ( فرهنگ رشیدی ). همان شبغا یعنی شب جای، اصل در این لغت شب گاه است و شو تبدیل شب است. ( انجمن آرا ). جای شب بودن گوسفندان و شوگا نیز گفته اند. ( فرهنگ اسدی ). خبک. آغل. ( حاشیه فرهنگ اسدی ). غول. نغل. ( یادداشت مؤلف ):
چو گرگ دزد گیرد قصد شوغا
شبان اندر شبان افتد به غوغا.لطیفی.و رجوع به شبغا شود.