سیه کاری

سیه کاری. [ ی َه ْ ] ( حامص مرکب ) کنایه از ظلم و شوخی. ( آنندراج ) ( غیاث ):
در سیه کاری چو شب روی سپیدآرم چوصبح
پس سپید آید سیه خانه به شب مأوای من.خاقانی.آتش ارچه سرخ روی است از شرر
تو ز فعل او سیه کاری نگر.مولوی.چند بتوان ساخت موی خویش چون قیر از خضاب
چون نمیگردد جوان دل زین سیه کاری چه سود.صائب.رجوع به سیاه کاری شود.

کنایه از ظلم و شوخی

💡 تا برده سیه کاری زلف تو زراهم پیداست که چون میگذرد روز سیاهم

💡 جهان را ظلمت هجر ارچه بگرفت چو زلف تو سیه کاری نباشد

💡 در سیه کاری چو شب روی سپید آرم چو صبح پس سپید آید سیه‌خانه به شب ماوای من

💡 کاکل و زلفش سیه کاری عجب از سر نهد در سیاست گرچه این را بست و آن را سر برید

💡 همچو دودم ز خود ای شمع چه می سازی دور گرنه پیشت ز سیه کاری خود مردودم

💡 آه کز عارض، سیاهیهای موم من تمام از سیه کاری به خرج نامه اعمال رفت