سواد اعظم

سواد اعظم. [ س َ دِ اَ ظَ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) هر شهر بزرگ عموماً و مکه معظمه خصوصاً. ( برهان ) ( آنندراج ) ( فرهنگ رشیدی ). شهر بزرگ. ( غیاث ). آنجا که مردمان یک قوم بیشتر و زیادتر از دیگر جایها مسکن گزیده اند. کرسی. عاصمه. پای تخت. علیکم بالسواد الاعظم:
سواد اعظمت اینک ببین مقام خرد
جهاد اکبرت اینک بدر مصاف هوا.خاقانی ( دیوان چ سجادی ص 11 ).دخلش مزاج خزران خیلش غزاة ایران
جمعش سواد اعظم رسمش جهاد اکبر.خاقانی. || ( اصطلاح سالکان ) مرتبه جامعه را گویند که احوال موجودات از او بطریق اجمال معلوم توان کرد. ( آنندراج ):
در سواد اعظم فقر است اشک
نقطه کلی با کراهست و بند.عطار.رجوع به کشاف اصطلاحات الفنون شود.

هر شهر بزرگ عموما و مکه معظمه خصوصا شهر بزرگ آنجا که مردمان یک قوم بیشتر و زیادتر از دیگر جایها مسکن گزیده اند کرسی عاصمه

💡 در دل هر نقطه خالش سواد اعظمی است کیست بر مجموعه حسنش سراپا بگذرد؟

💡 وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید در سواد اعظم چشم غزالان واکشید

💡 شکوه لاله ام را کوه و صحرا برنمی تابد که در هر نقطه داغی سواد اعظمی دارم

💡 به که در جیب نمد آیینه را پنهان کنیم عالم از جهل مرکب یک سواد اعظم است

💡 در دل هر نقطه داغی سواد اعظمی است تند مگذر این چنین از لاله زار عاشقان

💡 سواد اعظم ویرانیم نامم غم آباد است نبینم روی معموری غم آبادم نگه دارد